வாழ்வியல் நினைவோடை

80, 90-களின் பெற்றோர்கள்: சொல்லப்படாத அன்பும், கண்ணுருட்டல் கண்டிப்பும் நிறைந்த ஒரு பொற்காலம்!

ஆக்கம்: தமிழருவி கல்வி மற்றும் இலக்கியக் குழு

"இன்றைய காலத்தில் 'Friendly Parenting', 'Helicopter Parenting' எனப் பிள்ளைகளைத் தோளில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு உலகத்தைக் காட்டும் வளர்ப்பு முறைகளை நாம் பார்க்கிறோம். ஆனால், 1980 மற்றும் 90-களில் வாழ்ந்த பெற்றோர்களின் வளர்ப்பு முறை முற்றிலும் மாறுபட்டது. 'I Love You' என்று வாய்விட்டுச் சொல்லாத அப்பாக்களும், மீன் குழம்பில் பெரிய துண்டை மகனுக்குத் திருட்டுத்தனமாக வைக்கும் அம்மாக்களும் வாழ்ந்த அந்த எளிய காலகட்டம், என்றென்றும் நினைத்து உருகக்கூடிய ஒரு பொற்காலம்."

தொண்ணூறுகளில் (90s) வளர்ந்த குழந்தைகளுக்குத் தெரியும், அப்பா செருப்பு சத்தம் கேட்டாலோ அல்லது அவர் ஓட்டி வரும் TVS 50 வண்டியின் சத்தம் கேட்டாலோ வீட்டில் எப்படிப்பட்ட ஒரு நிசப்தம் நிலவும் என்று! தொலைக்காட்சிப் பெட்டியின் சத்தம் குறைக்கப்படும்; விளையாடிக்கொண்டிருந்த அண்ணன் தம்பிகள் ஆளுக்கொரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு படிக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள். இது பயம் அல்ல; அது ஒருவிதமான ஆழமான மரியாதையும், கட்டுப்பாடும் கலந்த குடும்ப அமைப்பு. இன்று தொழில்நுட்பம் குடும்பங்களுக்குள் ஊடுருவிவிட்ட நிலையில், 80 மற்றும் 90-களில் வாழ்ந்த நம் பெற்றோர்களின் வளர்ப்பு முறையையும், அவர்களின் சொல்லப்படாத அன்பையும் மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்ப்போம்.

அப்பாவின் மௌன அன்பும், கண்ணுருட்டலும்!

அன்றைய காலகட்டத்தில், அப்பாக்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையில் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத இடைவெளி இருக்கும். பல குடும்பங்களில் அப்பாவிடம் நேரடியாகப் பேசும் தைரியம் பிள்ளைகளுக்கு இருக்காது; அம்மா மூலமாகவே எல்லாத் தூதுகளும் அனுப்பப்படும். "அப்பாகிட்ட சொல்லிக் காசு வாங்கித் தா மா..." என்பதுதான் அன்றைய தேசிய கீதம்.

அப்பாக்கள் தங்கள் அன்பை ஒருபோதும் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்தியதில்லை. ஆனால், வேலை முடிந்து இரவு வீட்டுக்கு வரும்போது, சைக்கிள் கைப்பிடியில் தொங்கும் அந்தச் சின்ன பேக்கரி கவரில் (Bakery cover) இருக்கும் மிக்சரோ, இனிப்போ அல்லது பஃப்ஸோ அவர்களின் அன்பைச் சத்தமாகச் சொல்லும். தீபாவளி, பொங்கல் வந்துவிட்டால் பிள்ளைகளுக்குப் புதிய ஆடைகளை வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு, "எனக்கு பழைய சட்டையே நல்லாருக்கு, நான் அடுத்த வருஷம் எடுத்துக்கிறேன்" என்று சொல்லும் தியாகம் அன்றைய அப்பாக்களுக்கே உரித்தானது. விருந்தினர் வந்திருக்கும்போதோ அல்லது பொது இடத்திலோ பிள்ளைகள் ஏதேனும் அடம் பிடித்தால், அப்பாக்கள் அடிக்க மாட்டார்கள்; அவர்களின் அந்த ஒரு 'கண்ணுருட்டல்' (Glare) பார்வையில் ஒட்டுமொத்த அடமும் அடங்கிவிடும்.

அம்மாவின் கைமணமும், பாரபட்சமில்லாத பாசமும்

80, 90-களின் அம்மாக்கள் ஒரு மாபெரும் பொருளாதார மேதைகள். ஒற்றை வருமானத்தை வைத்துக்கொண்டு, இரண்டு அல்லது மூன்று பிள்ளைகள் உள்ள பெரிய குடும்பத்தின் பட்ஜெட்டைச் (Budget) சமாளிப்பது அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த கலை. பழைய ஆடைகளைத் தைத்துப் போடுவதிலும், கிழிந்த துணிகளைப் படுக்கை விரிப்பாக மாற்றுவதிலும் அவர்கள் வல்லவர்கள்.

அம்மாக்களின் அன்பு முழுவதும் அவர்கள் பரிமாறும் சாப்பாட்டில் அடங்கியிருக்கும். ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வீட்டில் கறி எடுத்தால், அம்மா தனக்குப் பீஸ் (Piece) வைத்துக்கொள்ளாமல், குழம்பை மட்டுமே ஊற்றிச் சாப்பிட்டுவிட்டு, பிள்ளைகளுக்குத் திருட்டுத்தனமாக எக்ஸ்ட்ரா பீஸ் வைப்பார். "எனக்குக் கறி பிடிக்காது, நீ சாப்பிடுப்பா..." என்று சொல்லும் அம்மாவின் அந்தப் பொய்க்குப் பின்னால் இருந்த மகாசமுத்திர அளவிலான பாசத்தை, இன்று நாம் பெற்றோர்களாக மாறிய பின்புதான் உணர முடிகிறது.

"அன்றைய கால பெற்றோர்களின் மிகப்பெரிய சொத்து என்பது வங்கிக் கணக்கில் இருந்த பணமோ, நிலமோ அல்ல. 'என் புள்ளைங்க கெட்ட பழக்கத்துக்குப் போக மாட்டானுங்க' என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையே அவர்களின் ஒரே சொத்து!"

ஆசிரியர்களுக்கு அளித்த முழு உரிமை

இன்றைய காலகட்டத்தில், பள்ளியில் ஆசிரியர் குழந்தையைச் சத்தம் போட்டால் பெற்றோர்கள் உடனடியாகப் பள்ளிக்குச் சென்று சண்டையிடுகிறார்கள். ஆனால், 80 மற்றும் 90-களில் பெற்றோர்கள் ஆசிரியர்களுக்கு அளித்த முழு உரிமை ஆச்சரியப்பட வைக்கும்.

பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர் அடித்துவிட்டார் என்று அழுதுகொண்டு வீட்டில் வந்து சொன்னால், "வாத்தியார் அடிச்சாரா? அப்ப நீ ஏதாவது தப்பு பண்ணிருப்ப... நல்லா உதைக்கச் சொல்லணும்" என்றுதான் பதில் வரும். சில பெற்றோர்கள் பள்ளிக்கே சென்று, "வாத்தியாரே, என் பையனைத் தோலை உரிச்சு உப்புக்கண்டம் போடுங்க, அவன் படிச்சாப் போதும்" என்று முழு அதிகாரத்தையும் வழங்கிவிடுவார்கள். ஆசிரியர்களின் மீது பெற்றோர்கள் வைத்திருந்த அந்த அதீத நம்பிக்கையே, அன்று சமூகத்தில் நல்ல ஒழுக்கமுள்ள மனிதர்களை உருவாக்கியது.

ஞாயிறு எண்ணெய் குளியலும், கைவைத்தியமும்

90-களில் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பது 'எண்ணெய் குளியல்' (Oil Bath) தினமாகவே இருந்தது. காலையிலேயே அம்மா தலையில் நல்லெண்ணெய் அல்லது விளக்கெண்ணெயைத் தடவி, சீயக்காய் போட்டுக் குளிக்க வைப்பார். எண்ணெய்க் குளியல் முடிந்து, கண்களில் விளக்கெண்ணெய் ஊற்றி, சாம்பிராணிப் புகை போடும்போது வரும் அந்த வாசனை, 90-களின் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளுக்கே உரிய தனிச் சிறப்பு.

சளி, காய்ச்சல், இருமல் என்றால் உடனே மருத்துவமனைக்கு ஓடும் பழக்கம் அன்று இல்லை. சமையலறையே ஒரு மினி பார்மசியாக (Mini Pharmacy) செயல்படும். சுக்கு மல்லி காபி, மிளகுப் பால், கற்பூரவல்லி மற்றும் துளசிக் கசாயம், வேப்பிலைக் கொழுந்து என அனைத்திற்கும் அம்மாவிடம் 'கைவைத்தியம்' (Home Remedies) இருந்தது.

90-களின் குடும்பங்களில் நடந்த சுவாரஸ்யங்கள்!

• புதிய துணிகள் என்பது தீபாவளி, பொங்கல் மற்றும் பிறந்தநாளுக்கு மட்டுமே கிடைக்கும் அரிய பொக்கிஷம். மற்ற நாட்களில் அண்ணன் அல்லது அக்கா போட்ட பழைய சட்டையைத் தம்பிகள் போட்டுக் கொள்வது சாதாரண விஷயம்.
• பள்ளி ஆண்டு விழாவுக்கு அல்லது ஊர்த் திருவிழாவுக்கு அம்மா தனது முகப்பவுடரையும் (Cuticura/Gokul Santol), கண் மையையும் குழந்தைகளுக்குப் பூசிவிடும் அழகு.
• ரயிலிலோ அல்லது பேருந்திலோ சொந்த ஊருக்குப் பயணம் செய்யும்போது, வீட்டில் கட்டிக்கொண்டு வந்த புளியோதரையையும், உருளைக்கிழங்கு வறுவலையும் செய்தித்தாளில் வைத்துப் பகிர்ந்து சாப்பிடும் சுகம்.
• டிவியில் 'ஒளியும் ஒலியும்' அல்லது ஞாயிறு திரைப்படத்தின்போது, அப்பா வந்தவுடன் சேனல் உடனடியாக 'செய்திகள்' (News) பார்ப்பதற்கு மாறும் வேகம்!

பகிர்ந்து வாழ்ந்த சகோதரத்துவமும், உறவுகளும்

அன்றைய காலத்தில் ஒரு வீட்டில் குறைந்தபட்சம் மூன்று குழந்தைகளாவது இருப்பார்கள். ஒரு பொருளை எப்படிப் பகிர்ந்து பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை அவர்கள் வாழ்ந்தே கற்றுக்கொண்டனர். ஒரே சைக்கிளை அண்ணனும் தம்பியும் மாற்றி மாற்றி ஓட்டுவது, ஒரு பென்சிலை இரண்டு துண்டாக உடைத்துப் பகிர்ந்துகொள்வது என அந்த வாழ்க்கை மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தது.

கோடை விடுமுறை வந்துவிட்டால், தாத்தா பாட்டி ஊருக்குச் செல்வது அல்லது சித்தி, மாமா வீட்டுக்குப் செல்வது கட்டாயம் நடக்கும். அங்கே பல பெரியம்மா, பெரியப்பா பிள்ளைகளுடன் சேர்ந்து புளியமரத்தில் ஏறுவது, கிணற்றில் நீச்சல் அடிப்பது என எவ்வித கேட்ஜெட்டுகளும் (Gadgets) இன்றி இயற்கையோடு விளையாடினர்.

முடிவுரை:

80 மற்றும் 90-களின் பெற்றோர்கள் குழந்தை வளர்ப்பு (Parenting) பற்றி எந்தப் புத்தகமும் படிக்கவில்லை; எந்த உளவியல் நிபுணரிடமும் ஆலோசனை கேட்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் கற்பித்த வாழ்க்கைப் பாடம், இன்று எந்தப் பல்கலைக்கழகத்திலும் கிடைக்காதது. தங்களின் வியர்வையையும், கண்ணீரையும் மறைத்துக்கொண்டு, 'என் பிள்ளை நல்லா வரணும்' என்ற ஒற்றைக் குறிக்கோளோடு மட்டுமே அவர்கள் வாழ்ந்தார்கள்.

இன்று நாம் பல நவீன வசதிகளோடு வாழ்ந்தாலும், நமக்குக் காய்ச்சல் வரும்போது, அன்றைக்கு நம் நெற்றியில் கைவைத்து அம்மா பார்த்த அந்தச் சூடும், அப்பா வாங்கி வந்த அந்தப் பிரெட் பாக்கெட்டின் (Bread Packet) அன்பும் இந்த உலகத்தில் வேறு எதற்கும் ஈடாகாது. அந்தப் பெற்றோர்களின் வளர்ப்பில் உருவான தலைமுறைதான், இன்று பழைய ஞாபகங்களைச் சுமந்துகொண்டு, இந்த நவீன உலகத்தில் சத்தமில்லாமல் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

வாழ்வியல் கட்டுரைகள், 90-களின் பசுமையான நினைவுகள் மற்றும் இலக்கியப் பதிவுகளுக்கு:
www.tamilaruvi.in