சிறப்புக் கட்டுரை

90-களின் கல்வி முறை: '90s கிட்ஸ்' நெஞ்சை விட்டு நீங்காத பள்ளிக்கூடப் பொற்காலம்!

ஆக்கம்: தமிழருவி கல்வி மற்றும் இலக்கியக் குழு

"இணையத்தின் ஆதிக்கம் இல்லாத, ஸ்மார்ட்போன்களின் பிடியில் சிக்காத ஒரு பொற்காலம் என்றால் அது 1990-களின் காலகட்டம்தான். அந்தப் பத்தாண்டுகளில் கல்வி பயின்ற '90s கிட்ஸ்' (90s Kids), ஒரு பழைய கலாச்சாரத்தின் கடைசிச் சாட்சிகளாகவும், புதிய டிஜிட்டல் யுகத்தின் முதல் பார்வையாளர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். 90-களின் பள்ளிக்கூட வாழ்க்கை என்பது இன்று நினைத்தாலும் உதடுகளில் புன்னகையையும், கண்களில் சிறு ஏக்கத்தையும் வரவழைக்கக்கூடிய ஓர் உன்னதமான காலப்பகுதியாகும்."

தொண்ணூறுகளில் (1990s) பள்ளிக் கல்வி என்பது முற்றிலும் ஒரு மாறுபட்ட உலகமாக இருந்தது. ஸ்மார்ட் போர்டுகள் (Smart Boards) இல்லாத, ப்ரொஜெக்டர்கள் (Projectors) ஒளிராத, ஏ.சி (AC) வசதி இல்லாத வகுப்பறைகள்தான் அன்றைய மாணவர்களின் அறிவு தேடல் மையங்கள். மரத்தாலான பெஞ்சுகளும், கரும்பலகையில் உதிரும் சுண்ணக்கட்டி (Chalk piece) தூசுகளுமே அன்றைய கல்வியின் அடையாளங்கள். மாணவர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் இடையிலான உறவு, கற்றல் உபகரணங்கள், தேர்வு முறைகள் என அனைத்தும் ஒரு தனித்துவமான கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்த அந்த 90-களின் கல்வி முறையை ஒரு பசுமையான நினைவோடையாக இந்தக் கட்டுரையில் பயணிப்போம்.

சுண்ணக்கட்டி தூசுகளும், மர பெஞ்சுகளும் நிறைந்த 90-களின் நினைவுகள்

இங்க் பேனாவும், பிரவுன் அட்டையும்: 90-களின் கற்றல் உபகரணங்கள்

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் பலவிதமான வழிகாட்டிகள் (Guides), அச்சுப் புத்தகங்கள் வந்துவிட்டன. ஆனால், 90-களில் மாணவர்கள் பயன்படுத்திய கற்றல் உபகரணங்கள் மிகவும் எளிமையானவை, ஆனால் அலாதியான ரசனை கொண்டவை.

பள்ளிக்கூடம் திறக்கப்போகிறது என்றாலே, மாணவர்களுக்குப் புதிய புத்தகங்களுக்கு 'பிரவுன் ஷீட்' (Brown Sheet) அட்டை போடும் திருவிழா தொடங்கிவிடும். புத்தகங்களுக்கும், நோட்டுகளுக்கும் அழகாக மடித்து பிரவுன் அட்டை போட்டு, அதன்மேல் தங்களுக்குப் பிடித்த நடிகர் அல்லது கார்ட்டூன் படம் போட்ட 'நேம் லேபிள்' (Name Label) ஒட்டுவது ஒரு பெரிய கலை. அதிலும் அந்த லேபிளில் பெயர், வகுப்பு, பாடம் ஆகியவற்றை அழகிய கையெழுத்தில் எழுதுவதற்கு வீட்டில் உள்ள அண்ணன் அல்லது அக்காவிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாட வேண்டும்.

90-களில் 'பால்பாயிண்ட் பேனாக்களின்' (Ballpoint pens) பயன்பாடு ஆரம்பமாகி இருந்தாலும், பள்ளிகளில் இங்க் பேனாக்களே (Ink Pens) ஆதிக்கம் செலுத்தின. ஹீரோ பேனா (Hero Pen) அல்லது கேமல் இங்க் பேனாவை வைத்திருப்பது ஒரு கெத்து. சட்டையில் இங்க் கசிந்து கறைபடுவது அன்றைய மாணவர்களின் அன்றாட நிகழ்வு. செல்பார் (Chelpark) அல்லது பிரில் (Bril) இங்க் பாட்டில்களில் இருந்து பேனாவிற்கு மை ஊற்றுவது என்பது ஒரு தனித்துவமான அனுபவம். அதேபோல, கணித வகுப்பிற்கு 'கேமல் ஜியாமெட்ரி பாக்ஸ்' (Camel Geometry Box) அல்லது நடராஜ் (Natraj) பாக்ஸ் வைத்திருப்பது ஒரு கவுரவத்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது.

கரும்பலகையும், கையெழுத்துப் பயிற்சியும்

அன்றைய வகுப்பறைகளின் பிரதான நாயகன் 'கரும்பலகை' (Blackboard). ஆசிரியர் கரும்பலகையில் சுண்ணக்கட்டியால் (Chalk) எழுதும்போது வரும் அந்தச் சத்தமும், அதனை டஸ்டரால் (Duster) அழிக்கும்போது பறக்கும் தூசும் 90-களின் வகுப்பறைகளின் தவிர்க்க முடியாத அம்சங்கள். ஆசிரியர் எழுதிப்போடும் பாடங்களை நோட்டில் படியெடுப்பதுதான் (Copying) அன்றைய முக்கியக் கற்றல் முறை. இதனால்தான் மாணவர்களின் கவனிக்கும் திறனும், எழுதும் வேகமும் அபாரமாக இருந்தன.

90-களின் கல்வி முறையில் 'கையெழுத்து' (Handwriting) மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்பட்டது. முத்து முத்தான கையெழுத்துக்காகத் தனிப் பயிற்சிகள் அளிக்கப்பட்டன. 'காப்பி ரைட்டிங்' (Copy writing) நோட்டுகளில் பென்சிலால் அழகாக எழுதிப் பழகிய அந்தத் தலைமுறையின் கையெழுத்து, இன்று தட்டச்சு செய்யும் தலைமுறைக்கு வராத ஒரு கலையாகும்.

ஆசிரியர்களும், பிரம்புப் பயமும் (Guru & Discipline)

90-களில் ஆசிரியர்கள் மீது மாணவர்களுக்கு இருந்த மரியாதைக்கும் பயத்திற்கும் அளவே இல்லை. வகுப்பறைக்குள் ஆசிரியர் நுழைந்தவுடன், ஒட்டுமொத்த வகுப்பும் "குட் மார்னிங் சார்..." (Good Morning Sir) என்று கோரஸாக ராகம் இழுத்துச் சொல்லும் அந்த ஒலியே அலாதியானது. அன்றைய கல்வி முறையில், கண்டிப்பும் அன்பும் கலந்தே இருந்தது.

ஆசிரியரின் கையில் இருக்கும் பிரம்பு (Cane) என்பது ஒழுக்கத்தின் சின்னமாகக் கருதப்பட்டது. வீட்டுப்பாடம் செய்யவில்லையென்றாலோ, வகுப்பில் பேசிக்கொண்டிருந்தாலோ முட்டி போடுதல், பெஞ்ச் மீது ஏறி நிற்றல், கைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு நிற்றல் (Hands up) அல்லது தோப்புக்கரணம் போடுதல் போன்ற தண்டனைகள் இயல்பானவை. "அடி உதவுற மாதிரி அண்ணன் தம்பி கூட உதவ மாட்டான்" என்ற பழமொழி, அன்றைய ஆசிரியர்கள் மற்றும் பெற்றோர்களால் ஆழமாக நம்பப்பட்டது. இருப்பினும், மாணவன் நன்றாகப் படித்தால் அவனைத் தட்டிக்கொடுத்துப் பாராட்டும் அதே ஆசிரியர்களின் அன்பும் 90-களின் கல்வி முறைக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

90-களின் மறக்க முடியாத அடையாளங்கள்:


• ■ பரீட்சை நெருங்கும்போது பயன்படுத்தப்படும் 100 பக்க, 192 பக்க Unruled நோட்டுகள்.
• ■ வகுப்பறையின் அமைதிக்காகப் போராடும் க்ளாஸ் லீடரின் (Class Leader) பெயர்ப் பட்டியல் பலகை.
• ■ ஆசிரியர் வராத நேரத்தில் விளையாடப்படும் ராஜா ராணி, கரம்-போர்டு (X-O), மற்றும் புக் கிரிக்கெட்.
• ■ சுதந்திர தினம் மற்றும் குடியரசு தினத்தில் வழங்கப்படும் அந்த ஒரு லட்டு அல்லது மிட்டாயின் சுவை.

தேர்வுகளும், ரிப்போர்ட் கார்டு பயமும் (Exams & Report Cards)

காலாண்டு, அரையாண்டு, மற்றும் முழு ஆண்டுத் தேர்வுகள் (Quarterly, Half-yearly, Annual Exams) 90-களில் திருவிழாக்களைப் போலவே பார்க்கப்பட்டன. தேர்வு முடிந்து விடுமுறை விடப்படும் அந்தத் தருணத்திற்காக மாணவர்கள் ஏங்கிக் காத்திருப்பார்கள். இணையம் இல்லாத அந்தக் காலத்தில், வினாத்தாள்கள் பெரும்பாலும் தட்டச்சு செய்யப்பட்டு (Typewritten) சைக்கிளோஸ்டைல் (Cyclostyle) இயந்திரம் மூலம் அச்சிடப்பட்டு வரும். அந்த வினாத்தாளின் மையின் வாசனையே மாணவர்களுக்குப் பரீட்சை பயத்தைக் கொடுக்கும்.

தேர்வு முடிவுகள் வெளியான பின்பு வழங்கப்படும் 'புரோக்ரஸ் ரிப்போர்ட்' (Progress Report) அல்லது ரேங்க் கார்டு, மாணவர்களின் வாழ்வில் ஒரு திகில் திரைப்படத்திற்குச் சமம். சிவப்பு மையால் எழுதப்பட்ட மதிப்பெண்களை வைத்துக்கொண்டு, வீட்டில் அப்பாவிடம் கையெழுத்து வாங்குவதற்குள் மாணவர்களின் உயிர் பாதியாகிவிடும். சிலர் தாங்களே அப்பாவின் கையெழுத்தைப் போட்டு மாட்டிக்கொண்டு முழித்த கதைகளும் 90-களின் டைரிகளில் ஏராளம்.

பி.டி (P.T) பீரியடும், நிஜமான நட்பும்

வாரத்தில் ஒன்றிரண்டு நாட்கள் வரும் 'பி.டி பீரியட்' (Physical Training Period) தான் 90-களின் மாணவர்களுக்குச் சொர்க்கம். ஆசிரியர் எப்போது வருவார் என்று மைதானத்தைப் பார்த்துக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணம் அலாதியானது. ரப்பர் பந்தைக் கொண்டு விளையாடும் கிரிக்கெட், கோ-கோ, கபடி, எறிபந்து என வியர்வை சிந்தி, நிஜமாகவே மைதானத்தில் விளையாடிய கடைசித் தலைமுறை 90s கிட்ஸ்தான்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் சமூக வலைதளங்களில் (Social Media) ஆயிரக்கணக்கான 'நண்பர்களை' வைத்திருக்கலாம். ஆனால், 90-களில் மாணவர்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் வளர்த்த நட்பு மிகவும் ஆழமானது. மதிய உணவு இடைவேளையில் (Lunch Break), எவர்சில்வர் டிபன் பாக்ஸில் (Stainless Steel Tiffin Box) கொண்டுவந்த புளிசாதம் அல்லது எலுமிச்சை சாதத்தை, மூடியிலேயே சக நண்பர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கும் அந்தப் பகிர்தல், இணையம் இல்லாத காலத்தின் உண்மையான மனிதநேயம்.

முடிவுரை:

1990-களின் கல்வி முறை என்பது வெறும் புத்தகப் படிப்போடு நின்றுவிடவில்லை; அது வாழ்க்கைப் பாடத்தையும் சேர்த்தே கற்றுக்கொடுத்தது. இணையம் (Internet), கூகுள் (Google), மொபைல் போன்கள் இல்லாத அந்தச் சூழலில், மாணவர்கள் நிஜ உலகை நேசித்தனர்; ஆசிரியர்களை மதித்தனர்; உழைத்து மதிப்பெண் பெற்றனர்.

பழமையான பாரம்பரியக் கல்விக்கும், இன்றைய நவீன டிஜிட்டல் கல்விக்கும் ஒரு மிகச் சிறந்த பாலமாக அமைந்தது 90-களின் காலகட்டம். தொழில்நுட்பம் இன்று கல்வியை உள்ளங்கையில் சுருக்கிக் கொடுத்திருக்கலாம்; ஆனால், ஒரு மனிதனை உணர்வுபூர்வமாகச் செதுக்கிய 90-களின் பள்ளிக்கூட நினைவுகளையும், அந்த வாசனையையும் இனி எந்த நவீனத் தொழில்நுட்பத்தாலும் திருப்பித் தரவே முடியாது!

தமிழ் கட்டுரைகள், 90-களின் நினைவுகள் மற்றும் கல்விச் செய்திகளுக்கு:
www.tamilaruvi.in