80-களின் பள்ளிக்கூடங்கள்: சத்துணவும், சாக்குப்பையும் கலந்த ஒரு பொற்காலம்

வரலாற்று நினைவோடை

80-களின் பள்ளிக்கூடங்கள்: சத்துணவும், சாக்குப்பையும், வானொலியும் கலந்த ஒரு பொற்காலம்!

ஆக்கம்: தமிழருவி கல்வி மற்றும் இலக்கியக் குழு

"இணையம் (Internet) பிறக்காத, கேபிள் டிவி (Cable TV) அறிமுகமாகாத ஒரு தூய்மையான காலகட்டம் 1980-கள். '80s கிட்ஸ்' எனப்படுவோர் இயந்திரங்களோடு அல்லாமல், மனிதர்களோடும் இயற்கையோடும் நேரடித் தொடர்பில் இருந்த அசல் தலைமுறையினர். சத்துணவு மையத்தின் வாசனையும், சாக்குப்பைகளில் அமர்ந்து படித்த எளிமையும், அகில இந்திய வானொலியின் செய்திகளுமே 80-களின் பள்ளிக்கூட வாழ்க்கையின் அடையாளங்கள். இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது பெருமூச்சு விட வைக்கும் அந்த எளிய காலகட்டத்தின் பக்கங்களைப் புரட்டுவோம்."

தொண்ணூறுகளின் (90s) கல்வி முறையில் சற்று நவீனத்தின் தூறல் விழத் தொடங்கியிருந்தது என்றால், எண்பதுகளின் (1980s) கல்வி முறை முற்றிலுமாக மண்ணின் வாசனையோடு பிணைக்கப்பட்டிருந்தது. சீருடைகள் (Uniforms) கட்டாயமாக்கப்படாத, காலணிகள் (Footwear) அணியாமல் வெறுங்காலோடு பள்ளிக்கு ஓடிய மாணவர்களை அதிகம் கொண்ட காலகட்டம் அது. மின்கசிவு பற்றிய பயமில்லாத, காற்றோட்டமான ஓலைக்குடிசை அல்லது ஓட்டுக்கட்டட வகுப்பறைகளே அன்றைய அறிவாலயங்கள். தொழில்நுட்பம் இல்லாத அந்தப் பத்தாண்டுகளில், மனித உணர்வுகளுக்கும் குரு-சிஷ்ய உறவுக்கும் அதிக இடமிருந்தது.

🎒 சாக்குப்பை வகுப்பறைகளும், செம்மண் தரையும்

1980-களில் பெரும்பாலான கிராமத்துப் பள்ளிகளில் மாணவர்களுக்கு பெஞ்ச், டெஸ்க் (Bench & Desk) வசதிகள் கிடையாது. தரையில்தான் அமர்ந்து படிக்க வேண்டும். தரையில் அமர்வதற்காக ஒவ்வொரு மாணவனும் வீட்டில் இருந்து ஒரு 'சாக்குப்பை' (Gunny Bag) அல்லது பனை ஓலையால் முடையப்பட்ட 'தடுக்குப் பாய்' எடுத்து வருவது அன்றாட வழக்கம். காலையில் பள்ளிக்கு வந்ததும் சாக்குப்பையை உதறிப் போட்டு, சம்மணமிட்டு அமர்ந்து கொள்வார்கள்.

அன்றைய வகுப்பறைகளின் தரை செம்மண்ணால் அல்லது சாணத்தால் மெழுகப்பட்டிருக்கும். கரும்பலகை (Blackboard) என்பது சுவரில் கருப்பு வர்ணம் பூசப்பட்ட ஒரு பகுதியாகவே இருக்கும். சில கிராமங்களில் கரும்பலகைக்கு வர்ணம் பூச, பழைய பேட்டரிகளில் உள்ள கார்பன் குச்சிகளை (Battery Carbon) அரைத்து முட்டையின் வெள்ளைக் கருவுடன் கலந்து சுவரில் பூசும் பழக்கமும் இருந்தது. இதுதான் அன்றைய பள்ளிகளின் ஆகச்சிறந்த 'ஸ்மார்ட் போர்டு'.

சரித்திரப் பதிவு: எம்.ஜி.ஆரின் சத்துணவுத் திட்டம் (1982)
80-களின் கல்வி வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் திருப்புமுனை என்றால் அது ஜூலை 1, 1982-ல் அன்றைய முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆர் அவர்களால் விரிவுபடுத்தப்பட்ட 'புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.ஆர் சத்துணவுத் திட்டம்' ஆகும். வெறும் மதிய உணவு மட்டுமின்றி, சத்தான உணவை வழங்கி, ஏழை மாணவர்களைப் பள்ளியை நோக்கி ஈர்த்த இந்தத் திட்டம், 80-களின் பள்ளிக்கூட வாழ்க்கையின் ஆணிவேராக அமைந்தது. மஞ்சள் நிற அலுமினியத் தட்டுகளை ஏந்திக்கொண்டு வரிசையில் நின்ற அந்தத் தலைமுறையினருக்கு சத்துணவு மையத்தின் வாசனை இன்றும் சுகமானது.

📝 சிலேட்டும், சிலேட்டுக் குச்சியும்: 80-களின் மடிக்கணினி!

நோட்டுப் புத்தகங்களின் விலை அதிகமாக இருந்த 80-களில், தொடக்கப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு 'சிலேட்டு' (Slate) தான் எல்லாம். ஒரு கையில் சிலேட்டும், மறுகையில் 'பல்பம்' (Slate pencil) எனப்படும் சிலேட்டுக் குச்சியும் இருக்கும். சிலேட்டில் எழுதியதை அழிக்க, வகுப்பறைக்கு வெளியே உள்ள செம்பருத்தி இலைகளையோ அல்லது வேப்பிலையையோ பறித்துக் கசக்கி அழிப்பார்கள்.

சிலேட்டுக் குச்சியை (பல்பத்தை) திருட்டுத்தனமாகக் கடித்துச் சாப்பிடும் சுவை அன்றைய பல மாணவர்களின் ரகசியப் பழக்கம். உயர் வகுப்புகளுக்குச் சென்றதும் 'இங்க் பேனா' (Fountain Pen) பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படுவார்கள். ஆனால், அந்த இங்க் பேனாவை வாங்குவது அன்றைய பல குடும்பங்களுக்குச் சிரமம் என்பதால், மூங்கில் குச்சியைச் சீவி, மையில் தொட்டு எழுதும் பழக்கமும் (Dip pen) சில இடங்களில் புழக்கத்தில் இருந்தது. நோட்டுகளுக்கு அட்டை போடுவதற்குப் பழைய நாள்காட்டிகள் (Calendars) அல்லது செய்தித்தாள்களே அதிகம் பயன்படுத்தப்பட்டன.

📖 வாசிப்புப் பழக்கமும், அம்புலிமாமாவும்

தொலைக்காட்சிகள் (TV) மிக அரிதாகவே இருந்த காலம். ஊருக்கே ஒரே ஒரு வீட்டில், ஆன்டெனா (Antenna) வைத்த கருப்பு வெள்ளைத் தொலைக்காட்சி பெட்டி மட்டுமே இருக்கும். எனவே, மாணவர்களின் முக்கியப் பொழுதுபோக்கு 'வாசிப்பு' மட்டுமே.

பள்ளியின் நூலகத்திலோ அல்லது ஊர் நூலகத்திலோ அம்புலிமாமா, பாலமித்ரா, கோகுலம், ரத்னபாலா போன்ற சிறுவர் இதழ்களைப் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு வாசிப்பார்கள். அம்புலிமாமாவில் வரும் 'விக்ரமாதித்தன் - வேதாளம்' கதைகளைப் படித்துவிட்டு, மறுநாள் பள்ளியில் சக நண்பர்களிடம் அதை விலாவாரியாக விவரித்துக் கூறுவதே அன்றைய மாணவர்களின் 'சோஷியல் மீடியா' (Social Media).

80s கிட்ஸ்களின் பிரத்யேக நினைவுகள்!

• காலை இறைவணக்கக் கூட்டத்தில் (Assembly), மாணவர்களின் சீருடை, நகம் வெட்டியிருக்கிறார்களா, தலைமுடி சரியாக உள்ளதா என ஆசிரியர்கள் செய்யும் 'மிதிலைக் குளியல்' தணிக்கை.
• அகில இந்திய வானொலியில் (All India Radio) ஒலிபரப்பாகும் 'சிறுவர் சோலை' நிகழ்ச்சியை ஞாயிறு காலையில் கேட்பது.
• நோட்டுப் புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தில், கட்டம் கட்டி விளையாடப்படும் 'புலி-ஆடு' மற்றும் 'கப்பல்' விளையாட்டு.
• மழைக்காலங்களில் செருப்பு இல்லாததால், சேற்றில் வழுக்கி விழாமல் இருக்கப் பெருவிரலால் மண்ணைக் கவ்விப் பிடித்துப் பள்ளிக்கூடம் நடக்கும் சாகசம்.

🍬 பெட்டிக்கடைகளும், அஞ்சு காசு மிட்டாய்களும்!

80-களில் பாக்கெட் செய்யப்பட்ட சிப்ஸ் (Chips) வகைகளோ, பீட்சாக்களோ கிடையாது. பள்ளி இடைவேளையில் வெளியே உள்ள சின்ன பெட்டிக்கடையில் கிடைக்கும் 5 காசு, 10 காசு மிட்டாய்கள்தான் அன்றைய உணவுத் திருவிழா.

கடலை மிட்டாய், கமர்கட், தேன் மிட்டாய், ஜவ்வு மிட்டாய், இலந்த வடை, கலர் கலரான குச்சி ஐஸ், மற்றும் சீரக மிட்டாய்களை நண்பர்களோடு பகிர்ந்து கொள்வதில் அலாதியான சுவை இருந்தது. ஒரு ரூபாய் நோட்டைக் கையில் வைத்திருக்கும் மாணவன், அன்றைய பள்ளியின் 'அம்பானி' ஆகப் பார்க்கப்பட்டான். உடைந்த சிலேட்டுக் குச்சிகளையும், புளியங்கொட்டைகளையும் சேர்த்துக் கொடுத்துவிட்டு அதற்குப் பதிலாகத் தின்பண்டங்களை வாங்கும் 'பண்டமாற்று முறை' (Barter system) 80-களின் பெட்டிக்கடைகளில் சகஜமாக நடந்தது.

🏃 மைதானத்து விளையாட்டுகளும், நிஜமான வியர்வையும்

80-களின் 'பி.டி பீரியட்' (P.T Period) என்பது சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கும் தருணம். வீடியோ கேம்கள் இல்லாத அந்தக் காலத்தில் உடல் சார்ந்த விளையாட்டுகளே மாணவர்களின் பலமாக இருந்தன.

கபடி, கோ-கோ, பம்பரம், கோலிக்குண்டு, கிட்டிப்புள் (கில்லி-தாண்டு), பச்சைக்குதிரை தாண்டுதல், குலைகுலையா முந்திரிக்காய் என மைதானமே அதிரும் அளவுக்கு விளையாடுவார்கள். மழையில் நனைவது, சேற்றில் புரள்வது, மரங்களில் ஏறுவது என இயற்கையோடு இயைந்த விளையாட்டுப் பருவம் அது. முழங்காலில் சிராய்ப்புகளோடும், ரத்தக் காயங்களோடும் சிரித்துக்கொண்டே வீட்டுக்குத் திரும்பும் தைரியம் 80-களின் மாணவர்களுக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருந்தது.

🙏 ஆசிரியரின் தடியும், ஆழமான மரியாதையும்

அன்றைய காலத்தில் ஆசிரியரின் கையில் இருக்கும் பிரம்பு (Cane), மாணவனைத் திருத்தும் மந்திரக் கோலாகவே நம்பப்பட்டது. "தவறு செய்தால் அடித்துத் திருத்துங்கள் வாத்தியாரே, தோலை உரிச்சு உப்பு கண்டம் போடுங்க" என்று பெற்றோர்களே முழு உரிமையையும் ஆசிரியரிடம் வழங்கிவிடுவார்கள்.

வீட்டுப்பாடம் செய்யவில்லையென்றால் பிரம்படி, தோப்புக்கரணம், அல்லது முட்டி போடுதல் போன்ற தண்டனைகள் கிடைக்கும். ஆனால், அந்தத் தண்டனைக்காக எந்த மாணவனும் ஆசிரியரை வெறுத்ததில்லை; மாறாக, அவர்கள் மீது ஆழமான பக்தியும் மரியாதையும் வைத்திருந்தனர். ஆசிரியர் சாலையில் நடந்து சென்றால், மாணவர்கள் தலைகுனிந்து, தங்களை மறைத்துக்கொண்டு பவ்வியமாக விலகிச் செல்வார்கள். அன்றைய ஆசிரியர்கள் காட்டிய கண்டிப்பிலும், சொல்லிக்கொடுத்த ஒழுக்கத்திலும் வளர்ந்த பலர்தான் இன்று உலகின் பல்வேறு துறைகளில் நேர்மையான உயர் பதவிகளில் இருக்கிறார்கள்.

முடிவுரை:

1980-களின் கல்வி முறை என்பது தொழில்நுட்ப வசதிகள் இல்லாத, ஆனால் மனிதநேயமும், எளிமையும், அன்பும் நிரம்பிய ஒரு மாபெரும் பல்கலைக்கழகம். மின்சாரம் இல்லாத இரவுகளில் சிம்னி விளக்கு (Chimney lamp) வெளிச்சத்தில் படித்த அந்தத் தலைமுறையினரின் உழைப்பு அளப்பரியது.

இன்று குழந்தைகள் கைநிறைய கேட்ஜெட்டுகளோடு (Gadgets) ஏ.சி (A.C) வகுப்பறைகளில் அமர்ந்திருந்தாலும், சாக்குப்பைகளில் அமர்ந்து, சத்துணவுச் சோற்றை நண்பர்களோடு பகிர்ந்து சாப்பிட்டு, மழையிலும் வெயிலிலும் ஓடி விளையாடிய அந்த 80-களின் பள்ளிக்கூட வாழ்க்கையின் ஆன்மாவை ஒருபோதும் ஈடுசெய்ய முடியாது. 80-கள் என்பது வெறும் பத்தாண்டுகள் அல்ல; அது ஒரு பொற்காலத்தின் அழியாத சுவடு!

தமிழ் கட்டுரைகள், 80-களின் நினைவுகள் மற்றும் கல்விச் செய்திகளுக்கு:
www.tamilaruvi.in